Περι κρίσης και δικαίου

 

Διανύουμε κιόλας τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα και όλα τα όνειρα και προοπτικές που ονειρευόταν η ανθρωπότητα στο μεταίχμιο τις χιλιετίας μοιάζουν να καταρρέουν υπο το βάρος της οικονομικής κρίσης και της όξυνσης των κοινωνικών διαφορών.

Το ερώτημα είναι ποια είναι τα πραγματικά αίτια της αποτυχίας όλων αυτών των οραμάτων για παγκόσμια ειρήνη , ευημερία και ανάπτυξη τα οποία ξεκίνησαν με την πτώση του τείχους του Βερολίνου και το τέλος του Ψυχρού πολέμου και κορυφώθηκαν με τη νέα χιλιετία ; Είναι μήπως το οικονομικό σύστημα, η κρίση δηλαδή είναι οικονομική; ή είναι μήπως η δόμηση της κοινωνίας σε λανθασμένες (αν)ηθικές αξίες και ιδανικά , άρα δηλαδή η κρίση είναι πρωτίστως κρίση αξιών; Προσωπικά θεωρώ οτι είναι και τα δύο σωστά , ποιό όμως είναι η αιτία και ποιό το σύμπτωμα ; Κάπου εδώ λοιπόν προκύπτει και το αιώνιο ερώτημα , η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό τη κότα ;

Η μόνη αδιαμφησβήτη και απόλυτη αλήθεια όμως είναι πως ούτε το αυγό έκανε τη κότα , ούτε η κότα το αυγό αλλά ότι η φύση έκανε και τα δύο. Έτσι λοιπόν και για να επιστρέψω στο προκείμενο , τόσο η οικονομική κρίση όσο και η κρίση αξιών είναι σύμπτώματα ,αιτία των οποίων δεν είναι άλλη απο την ίδια τη φύση .Η ανθρώπινη φύση λοιπόν είναι η αιτία για τις κρίσεις διαχρονικά που μας ταλανίζουν . Αυτή η , ομολογουμένως ματαιόδοξη, διαπίστωση έχει αποτελέσει αντικέιμενο ατέρμονων συζητήσεων και διαφωνιών ανα τους αιώνες όπως αυτη του Σωκράτη με τον Γλάυκωνα στην Πολιτεία στην οποία διατυπώνεται το δόγμα του ”ουδείς εκών δίκαιος” . Το δίκαιο λοιπόν κατα αυτό το δόγμα αποτελέι ένα συμβιβασμό ο οποίος κατέστη απαραίτητος στις κοινωνίες των ανθρωπων καθώς σε μια κατάσταση γενικευμένης αδικίας είναι αδύνατο να δρέπει κανέις τους καρπούς της αδικίας του, χωρίς ταυτοχρόνως να υφίσταται τη βλάβη απο την αδικία των συνανθρώπων του. Απο αυτό το de facto κοινωνικό συμβόλαιο εξάγεται το συμπέρασμα πως κανείς δεν είναι δίκαιος με τη θέληση του , επειδή δηλαδή αναγνωρίζει την αξία της δικαιοσύνης , αλλά απο ανάγκη, γιατί δεν έχει τη δυνατότητα να αδικεί χωρίς να αδικείται. Ο Michel Foucault σε ένα debate με τον Noam Chomsky ,συνεχίζοντας την συζήτηση που άρχισαν ο Γλάυκωνας και ο Σωκράτης δυομιση χιλιάδες χρόνια πρίν , υποστήριξε πως η έννοια της δικαιοσύνης δρά στο εσωτερικό της ταξικής κοινωνίας ως ένας εξωραισμός για την καταπιεσμένη τάξη και σαν δικαιολογία για την πλευρά των καταπιεστών. Αφού λοιπόν είμαστε σε μια κατάσταση μόνιμης αδικίας και εκμετάλλευσης για ποιό λόγο αυτές οι κρίσεις είναι παρωδικές και δεν είμαστε συνεχώς βυθισμένοι στην εξαθλίωση ;

Σε αυτή τη περίπτωση χρείαζεται να βγούμε για λίγο έξω απο τη γυάλα μας και να συνειδητοποιήσουμε πως ο πλανήτης είναι σε μια μόνιμη κατάσταση κρίσης. Το ότι η κρίση στο δυτικό κόσμο  χτυπά τη πόρτα μας μόνο όταν καπιταλισμός χρειάζεται επανεκκίνηση δεν σημαίνει πως στον υπόλοιπο κόσμο καθημερινά δεν βιώνουν την κοινωνική εξαθλίωση την φτώχεια και την εκμετάλλευση.

Το πρόβλημα λοιπόν ανευρίσκεται στο ότι η φύση προωθεί το εγώ έναντι του εμείς. Ο καθένας απο εμάς δηλαδή θεωρεί την αδικία ωφελιμότερη απο τη δικαιοσύνη σε ατομικό επίπεδο . Αυτό αποδεικνύεται και απο την ίδια την επικράτηση του καπιταλισμού ως το πιο συμβατό οικονομικό σύστημα με την φύση του ανθρώπου. Μάλιστα διαχρονικό φαντάζει ένα απόσπασμα απο μια δημοσίευση του  Jean Jacque Rousseau το 1750: ”Εχουμε ονομάσει πρόοδο την προοδευτική πορεία προς τη φτώχεια, την ανελευθερία ,την φθορά των χρηστών ηθών, την εκμετάλλευση και την χειραγώγηση εκ μέρους διεφθαρμένων απο την εξουσία και των πλούτων ανθρώπων , που χρησιμοποιούν τις ανακαλύψεις της επιστήμης για να καταπιέζουν την ελευθερία και να υποδουλώνουν τους ανθρώπους.”

Συνεπώς, το ερώτημα που αναφύεται είναι τι μπορεί να γίνει για να δωθεί ένα τέλος στην ηθική κατρακύλα της κοινωνίας.  Η λύση είναι συνάμα και απλή και δύσκολη , καθώς με όπλο τη λογική πρέπει επιτέλους ο άνθρωπος να χειραφετηθεί απο το προσωπικό όφελος και να καταφέρει να ταυτίσει το δικό του συμφέρον με αυτό της κοινωνίας . Έτσι αρχικά το να ενστερνιστεί ο μέσος άνθρωπος πως η κοινωνική συνοχή και ευημερία είναι υπέρτερο αγαθό απο το ιδιωτικό κέρδος θα είναι ο εγκαινιασμός μιας μακράς περιόδου ηθικής καλλιέργησης . Γιατί ας μην ξεχνάμε πως  οι αρχαίοι Έλληνες καταδίκαζαν τον πολίτη που τον δίεπε αυτός ο άκρατος ατομικισμός με το επίθετο ”ιδιώτης” .Αν και η αρχική του σημασία χάθηκε με το πέρασμα των χρόνων στην αγγλική γλώσσα διατηρείται μέχρι σήμερα η αρνητική του χροιά αφού η λέξη ”idiot” σημαίνει ηλίθιος .

Ολοκληρώνοντας ,επαφίεται στον καθένα απο εμάς να αλλάξει πρώτα απ’ολα τον τρόπο σκέψης του, ούτως ώστε εν τέλει με πυξίδα το ιδανικό να πετύχουμε σταδιακά την ηθική ανάκαμψη της κοινωνίας.

Advertisements

Η νέα οδηγία της Ε.Ε με το απόλυτο φακέλωμα των πολιτών

12108862_1137492772936316_4059558786492790789_n

Στις 21 Απριλίου το Συμβούλιο της Ε.Ε υιοθέτησε την οδηγία για το Φάκελο Στοιχείων Επιβατών της Ε.Ε(PNR) .Βάσει της νέας αυτής οδηγίας, οι αερομεταφορείς θα είναι υποχρεωμένοι να παρέχουν στις αρχέ…

Source: Η νέα οδηγία της Ε.Ε με το απόλυτο φακέλωμα των πολιτών

Η νέα οδηγία της Ε.Ε με το απόλυτο φακέλωμα των πολιτών

Στις 21 Απριλίου το Συμβούλιο της Ε.Ε υιοθέτησε την οδηγία για το Φάκελο Στοιχείων Επιβατών της Ε.Ε(PNR) .Βάσει της νέας αυτής οδηγίας, οι αερομεταφορείς θα είναι υποχρεωμένοι να παρέχουν στις αρχές των κρατών μελών τα δεδομένα PNR για πτήσεις από και προς την ΕΕ.
Τα δεδομένα PNR περιλαμβάνουν το όνομα, τις ημερομηνίες ταξιδίου, το δρομολόγιο, τα στοιχεία του εισιτηρίου, τα στοιχεία επικοινωνίας, τον ταξιδιωτικό πράκτορα στον οποίο έγινε η κράτηση της πτήσης, τα χρησιμοποιηθέντα μέσα πληρωμής, τον αριθμό θέσης και πληροφορίες σχετικά με τις αποσκευές.
Μέχρι τώρα τα δεδομένα αυτά μοιράζονταν ανάμεσα στα κράτη τις Ε.Ε σε εξαιρετικές περιπτώσεις ύποπτων για τρομοκρατία επιβατών. Σήμερα με την δημιουργία αυτής της μόνιμης βάσης δεδομένων όλα τα δεδομένα απο αεροπορικές μεταφορές του κάθε ανθρώπου θα καταγράφονται και θα αποθηκεύονται για 5 χρόνια.
Το ανευ διάκριση φακέλωμα του συνόλου των επιβατών δεν εξυπηρετεί σε καμία περίπτωση την ασφάλεια των πολιτών παρα μόνο την ολοκλήρωση ενός σχεδίου συστηματικής παρακολούθησης των πολιτών που ήδη λαμβάνει χώρα…
Εν τέλη πίσω απο κλειστές πόρτες οι μη εκλεγμένοι υπουργοί των κρατών μελών αποφάσισαν το συστηματικό σου φακέλωμα για χάριν του δημόσιου συμφέροντος το οποίο πλάθεται ανάλογα με τις ορέξεις τις ευρωπαικής ελιτ.
Τα δελτία ειδήσεων προφανώς δεν θα πουν τίποτα για αυτό μιας και θα είναι απασχολημένα κρατώντας σε ενήμερο για τα τελευταία νέα της show biz…
Πες μου ξανά πόσο ελεύθερος είσαι.
Υστερόγραφο
Η γνώση είναι η (μόνη) δύναμη που μας απέμεινε
Cerca Trova(Ψάξε και θα βρείς)

Ο μισταρκός και η ανάγκη για άμεση δημοκρατία

cropped-direct-democracy1.png

Ας μετουσιώσουμε λοιπόν, την αγανάκτηση που νοιώθουμε για το πολιτικό σύστημα σε απαίτηση για άμεση δημοκρατία και ας μην στρέφουμε πια αλλού το βλέμμα όταν κοιτάμε ανθρώπους να χάνουν τις δουλείες τους και να τους παίρνουν τα σπίτια τους οι μεγαλοτραπεζίτες.Νομοτελειακά και με μαθηματική ακρίβεια μόλις καταβαραθρωθεί το κεφάλαιο απο την εξουσία οι εθνικές μας διαφορές θα ατονίσουν καθώς εργάτης με εργάτη δεν έχει τίποτα να χωρίσει. Έτσι μαζί Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι πρέπει να φανούμε αντάξιοι αυτής της ιστορικής ευκαιρίας και να απαιτήσουμε η ενωμένη Κύπρος να είναι μια πραγματική Δημοκρατία.Μισταρκοί όλοι της Κύπρου, λοιπόν, ενωθείτε.

Source: Ο μισταρκός και η ανάγκη για άμεση δημοκρατία

Τα πιστωτικά ιδρύματα ως διφυή νομικά πρόσωπα

Του Αντρέα Πιπερίδη Στη ΟλΣτΕ 2080/87 απόφαση κρίθηκε ότι η Τράπεζα της Ελλάδος δεν αποτελεί καθαρώς Ν.Π.Ι.Δ, επειδή της έχουν παραχωρηθεί (ν.1665/1991) αρμοδιότητες όπως το εκδοτικό προνόμιο  και …

Source: Τα πιστωτικά ιδρύματα ως διφυή νομικά πρόσωπα

Τα πιστωτικά ιδρύματα ως διφυή νομικά πρόσωπα

Του Αντρέα Πιπερίδη

Στη ΟλΣτΕ 2080/87 απόφαση κρίθηκε ότι η Τράπεζα της Ελλάδος δεν αποτελεί καθαρώς Ν.Π.Ι.Δ, επειδή της έχουν παραχωρηθεί (ν.1665/1991) αρμοδιότητες όπως το εκδοτικό προνόμιο  και  διαχείριση του εξωτερικού συναλλάγματος, για  τις οποίες θεωρείται ότι έχει προσλάβει δημόσιο χαρακτήρα και εκδίδει εκτελεστές διοικητικές πράξεις, δηλαδή  πράξεις με τις οποίες εκδηλώνεται δημόσια εξουσία.[1] Προφανώς λοιπόν, η δημιουργία χρήματος είναι άσκηση δημόσιας εξουσίας .

Λαμβάνοντας υπόψιν τα παραπάνω μπορεί να αναπτυχθεί το ακόλουθο σκεπτικό.

Δύο τρόποι υπάρχουν σήμερα στα πλαίσια της Ευρωζώνης για δημιουργία χρήματος:

  1. Μέσω της ΕΚΤ που τυπώνει χρήμα απο το πουθενά και το δανείζει και σε σε ιδιωτικές τράπεζες (και μάλιστα ακόμα και με αρνητικό επιτόκιο [2]) οι οποίες το δανείζουν με τη σειρά τους στα κράτη με το αζημίωτο . Υπόψιν ότι έχει απαγορευθεί δια νόμου (Ν.2275/1994) αλλά και στα πλαίσια του ευρωπαικού κεκτημένου (123 ΣΛΕΕ)  ο κατευθείαν δανεισμός των κεντρικών τραπεζών προς το κράτος .
  2. Μέσω των δανείων που συνάπτουν οι καταναλωτές απο τις ιδιωτικές τράπεζες . Αυτό γίνεται καθώς οι τράπεζες δεν έχουν το αντίστοιχο ποσό που δανείζουν και απλώς κάνουν μια λογιστική εγγραφή στον αντίστοιχο λογαριασμό του δανειολήπτη υπο την μορφή ενοχικής υποχρέωσης προς παροχή του αναγραφόμενου ποσού . Το απαιτούμενο πραγματικό αποθεματικό(reserve requirement[3]) που πρέπει να έχει μια τράπεζα της ευρωζώνης ανέρχεται στο 1% των συνολικών δανείων που παρέχει σύμφωνα με τον κανονισμό αριθ. 1358/2011 της κεντρικής τράπεζας[4] ο οποίος τροποποίησε το προηγούμενο ελάχιστο αποθεματικό που ήταν 2% που είχε θεσπιστεί με τον κανονισμό αριθ. 1745/2003[5] . ‘Ετσι μια τράπεζα μπορεί για κάθε 10 ευρώ απόθεμα να δανείζει 1000 ευρώ . Αν πάρουμε λοιπόν το συγκεκριμένο παράδειγμα η τράπεζα με ένα δάνειο 1000 ευρώ τα οποία θα αντιστοιχόυν μόνο σε 10 ευρώ απόθεμα δημιουργεί 990 ευρώ απο το πουθενά . Παράγει δηλαδή χρήμα το οποίο το δανείζει στους καταναλωτές απλώς με μια λογιστική εγγραφή στο λογαριασμό τους καθ’όλα νόμιμα και με τις ευλογίες της Ε.Ε καθώς όλα αυτά γίνονται κατ’επιλογή της.

 

Στη βάση της πιο πάνω ανάλυσης τίθεται και το έυλογο ερώτημα αφού λοιπόν οι ιδιωτικές τράπεζες παράγουν χρήμα δεν θα έπρεπε να θεωρούνται και αυτές διφυή νομικά πρόσωπα στο βαθμό ακριβώς που η παραγωγή χρήματος είναι μια εξόχως άσκηση δημόσιας εξουσίας ;

 

Ακολουθώντας την παραπάνω συλλογιστική οι τράπεζες πρέπει να υπηρετούν και δημόσιο σκοπό στο μέτρο που ασκούν de facto νομισματική πολιτική. Πρακτική συνέπεια αυτής της διαπίστωσης είναι η αποτροπή επιβλαβών ενεργειών απο τα πιστωτικά ιδρύματα προς τους ευάλωτους δανειολήπτες. Συγκεκριμένα το ΣτΕ[6] έκρινε πως η ΔΕΗ αν και ΝΠΙΔ επιτελεί δημόσιο σκοπό και έχει υποχρέωση συνεχούς παροχής ρεύματος καθώς το ρεύμα είναι ενα απαραίτητο κοινωνικό αγαθό προς την διαβίωση των πολιτών. Έτσι, mutatis mutandis η εκποίηση της κατοικίας και δη της πρώτης κατοικίας ενός δανειολήπτη λόγω μη εξόφλησης δανείου προσκρούει στο στοιχείο του δημόσιου σκοπού που πρέπει να υπηρετεί ένα τέτοιο όργανο.

 

Εν κατακλείδι εφόσον οι τράπεζες νοσφίζονται δημόσια εξουσία ας τους συμπεριφερθούμαι τουλάχιστον ως τέτοιες και ας απαιτήσουμε να σεβαστούν το δημόσιο σκοπό τον οποίο πρέπει να επιτελεί ένα νομικό πρόσωπο με τις δικές τους ιδιότητες-δικαιώματα.

[1] Ε.Κατσιαούνη ”Τα διφυή νομικά πρόσωπα στη νομολογία του ΣτΕ”

[2] https://www.ecb.europa.eu/press/pr/date/2016/html/pr160310.en.html     (Σημείο 3)

[3] https://en.wikipedia.org/wiki/Reserve_requirement

[4] https://www.ecb.europa.eu/ecb/legal/pdf/l_33820111221el00510051.pdf (§4)

[5] https://www.ecb.europa.eu/ecb/legal/pdf/l_25020031002el00100016.pdf (§ 4 )

[6] Σκέψη 25 Ολ.ΣτΕ 1972/2012 ” η κύρωση της διακοπής της παροχής του ηλεκτρικού ρεύματος (…) συνιστά και παραβίαση του άρθρου 2 παρ. 1 του Συντάγματος, διότι συνεπάγεται στέρηση κοινωνικού αγαθού ζωτικής σημασίας, ουσιώδους για την αξιοπρεπή, υπό τα σύγχρονα δεδομένα, διαβίωση του ανθρώπου.”

Ο μισταρκός και η ανάγκη για άμεση δημοκρατία

Στην αυγή του 21ού αιώνα λίγα έχουν αλλάξει. Σε αυτή την πολύπαθη νήσο το στάτους κβο παραμένει αναλλοίωτο. Λίγα χιλιόμετρα μακριά όμως η γη μοιάζει,ή καλύτερα είναι , βομβαρδισμένο τοπίο. Τυγχάνει λοιπόν να ζούμε σε μιά απο τις πιό επικίνδυνες γωνιές του πλανήτη ακόμα και αν έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι ανήκομεν εις την δύση και στην παραδεισένια Ε.Ε .
42 χρόνια κλείνει φέτος τον Ιούλη η Τουρκική εισβολή και το μέτρημα συνεχίζεται. Ομολογουμένος έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια πρωτοφανής κατάσταση στην παγκόσμια ιστορία, αφού δύο διαφορετικά έθνη κατοικούν σε ένα μικρό νησί και προσπαθούν να δημιουργήσουν μία δικοινωτική διζωνική ομοσπονδία. Λόγω λοιπόν του εθνικού προβλήματος που ταλανίζει απο τα γέννοφάσκια της Κυπριακής Δημοκρατίας την πολιτική σκηνή αλλά και την κοινωνία της Κύπρου η ταξική πάλη έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα .
Στην Κύπρο σήμερα πίσω απο τις κλειστές πόρτες των διαπραγματεύσεων καταστρώνεται ένα σύνταγμα εις το όνομα του λαού χωρίς αυτόν. Σε αυτή την μοναδική στη σύγχρονη εποχή ευκαιρία για δημιουργία νέου συντάγματος το εθνικό θέμα τα έχει σκεπάσει όλα και οι πολιτικοί το εκμεταλλεύονται μη αφήνοντας να βγούν στην επιφάνεια ζητήματα που αναβλύζουν απο τα σπλάχνα της κοινωνίας .Θα ήθελα λοιπόν να θέσω και μία άλλη διάσταση στην λύση του κυπριακού .
Αυτη δεν είναι άλλη απο την απαίτηση του Κύπριου πολίτη(;) να αποκτήσει λόγο και θεσμικό ρόλο στο ομόσπονδο κράτος που βρίσκεται στα σκαριά . Η ανάγκη λοιπόν για άμεση δημοκρατία , για μετατροπή του λαού, δηλαδή, απο μια άβουλη μάζα σε δήμο φαντάζει πιο επιβεβλημένη απο ποτέ. Αν υπάρχει, λοιπόν, ένα ραντεβού με την ιστορία αυτο είναι η δημιουργία μιας πραγματικής δημοκρατίας στην Κύπρο και όχι απλώς μιας ομοσπονδίας στη βάση του δούναι και λαβείν μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Μια λύση οποιασδήποτε πολιτειακής μορφής δεν θα έχει κανένα όφελος για τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα καθώς οι πολιτικοί και η κεφαλαιοκράτες και απο τις δύο κοινότητες θα
συνεχίσουν να κερδοσκοπούν εις βάρος του λαού . Υπάρχει λοιπόν το δίλημμα μεταξύ ΔΔΟ και μη λύσης του κυπριακού αλλά πρέπει να τεθεί και το δίλημμα εκμετάλλευση ή -επιτέλους- εξουσία στο λαό μέσω άμεσης δημοκρατίας.
Το κράτος έλκει την νομιμοποίηση του απο τον λαό στην βάση ενός κοινωνικού συμβολαίου όπως το διατύπωσε ο μεγάλος διανοητής του διαφωτισμού Ζαν Ζακ Ρουσσώ. Η συντακτική εξουσία λοιπόν θα έπρεπε να ανήκει αποκλειστικά στο λαό και όχι σε αντιπροσώπους που συνεδριάζουν σε σκοτεινά δωμάτια. Μάλιστα δεν θα ήμασταν οι πρώτοι που θα το επιχειρούσαμε καθώς πρόσφατα οι Ισλανδοί προσπάθησαν να δημιουργήσουν νέο σύνταγμα μέσω του διαδικτύου. Ο κάθε Ισλανδός δηλαδή μπορούσε να συνδιαμορφώσει τον υπέρτατο κανόνα δικαίου της χώρας του . Ακόμη στην Ελβετία υπάρχει ένα αρκετά καλά δομημένο σύστημα άμεσης δημοκρατίας μέσω δημοψηφισμάτων και με δυνατότητα νομοθετικής πρωτοβουλίας απο τους πολίτες. Την τασιηνόπιττα βέβαια δεν την ανακάλυψαν ούτε οι Ισλανδοί ούτε και οι Ελβετοί αλλά οι Αθηναίοι 2500 χρόνια πρίν. Τον 5ο αιώνα π.Χ λοιπόν, οι Αθηναίοι Πολίτες δημιούργησαν ένα πολίτευμα που θεμελιώνεται στην ανάγκη για ισότητα και δικαιοσύνη. Η δημοκρατία τότε δεν είχε άλλη ερμηνεία , δεν χρειαζόταν η διευκρίνιση για το αν είναι άμεση ή αντιπροσωπευτική και αυτό αποδεικνύει και το γεγονός ότι σήμερα δεν έχουμε δημοκρατία. Μαλίστα σήμερα δεν έχουμε όχι μόνο άμεση αλλά ούτε καν αντιπροσωπευτική δημοκρατία, καθώς οι εκλελεγμένοι μεν εντελώς ανεξέλεγκτοι δε αντιπροσώποι μας δεν δεσμεύονται απο καμία κανονιστική διάταξη να διεκπαιρεώσουν την εντολή που ανέλαβαν απο το λαό . Με αυτό το υποαντιπροσωπευτικό σύστημα του κοινοβουλευτισμού φαντάζει ιδανική η δημοκρατία του Κλεισθένη που αν και εγκαθιδρύθηκε χρονικά στο παρελθόν είναι στην ουσία χρόνια μπροστά όσον αφορά την πολιτική της δομή και οργάνωση.
Επειδή όμως στις μέρες μας πολλοί συμπολίτες μας σαν πάσχοντες απο το σύνδρομο της Στοκχόλμης θεωρούν ότι το υπάρχον σύστημα δεν αλλάζει καθώς και ότι είναι ουτοπικό να ζητάμε τα αυτονόητα (δηλαδή πραγματική δημοκρατία) να κάνω μια πολύ ρεαλιστική και πρακτική εισήγηση που η εφαρμογή της έγγυται αποκλειστικά και μόνον στην πολιτική βούληση . Η εισήγηση είναι πολύ απλή και βασίζεται
ουσιαστικά στην προσθήκη ένος βασικού σταδίου πριν την ολοκλήρωση του νέου συντάγματος.
Το πρώτο στάδιο λοιπόν είναι το εθνικό με την διαπραγμάτευση υπο την υφιστάμενη της μορφή και ολοκληρώνεται με την επίτευξη μιας βιώσιμης συμφωνίας μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Το δεύτερο στάδιο θα είναι το πολιτικό στο οποίο όλοι οι πολίτες και μέσω του διαδικτύου και μέσω πρωτοβουλίες πολιτών στην βάση της αυτοοργανωσης και απο τις δύο κοινότητες θα αποκτήσουν τον θεσμικό ρόλο που εμπερικλύει η λέξη πολίτης και θα διαμορφώσουν το νέο σύνταγμα της ενωμένης κυπριακής δημοκρατίας. Με τα φωτεινά παραδείγματα της Ισλανδίας αφενός και της Ελβετίας αφετέρου μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα Σύνταγμα στο οποίο ο πολίτης θα έχει τον κυρίαρχο ρόλο. Και αν σε κάποιους η άμεση δημοκρατία φαντάζει όνειρο θερινής νυκτός θα πρέπει οι ίδιοι να ρωτήσουν τον εαυτό τους. Το υπάρχον σύστημα είναι δίκαιο ή άδικο; Αν είναι άδικο και παρολαυτά θεωρούν την αλλαγή του ουτοπία αποδέχονται με αυτό το τρόπο την αδικία και οδηγούνται σε ένα λογικό σφάλμα καθώς σε κανένα άνθρωπο δεν αρέσει να αδικείται.
Μία απο τις παγίδες που πέφτουμε συχνά είναι η αλληλοεκτόξευση κατηγοριών μεταξύ των μισθωτών που δραστηριοποιούνται στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα .Αυτή είναι η γνωστή πολιτική του διαίρει και βασίλευε που ακολουθεί η οικονομική ελίτ της Κύπρου για να αποπροσανατολίσουν τον λαό απο τον πραγματικό του εχθρό που δεν είναι άλλος απο τους τραπεζίτες και τους κεφαλαιοκράτες . Ακούω λοιπόν συχνά για το πόσο κακό είναι να είσαι ιδιώτης. Πράγματι είναι κακό να είσαι ιδιώτης , αλλά όχι γιατί, ομολογουμένος έχεις πολύ λιγότερα εργασιακά δικαιώματα, αλλά είναι κακό να είσαι ιδιώτης με την έννοια του ιδιώτη στην αρχαία Αθήνα όρο τον οποίο χρησιμοποιούσαν σε αντιδιαστολή με τον Πολίτη. Το μείζων πρόβλημα δεν είναι, στο τέλος της ημέρας, αν παίρνεις λιγότερο μισθό και επιδόματα αλλά το αν αδιαφορείς για τα κοινά και για το μέλλον αυτού του τόπου. Γιατί ακριβώς αυτή η αδιαφορία είναι η γενεσιουργός αιτία και των κοινωνικών ανισοτήτων και του σάπιου πολιτικού συστήματος που τις συντηρεί .
Ας σταματήσουμε λοιπόν να είμαστε idiots και ας απαιτήσουμε μια Κύπρο όχι μόνο επανενωμένη αλλά και δημοκρατική . Γιατί Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι είμαστε όλοι μισταρκοί(μισθωτοι
εργάτες) και έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα κοινό εχθρό που αδυσώπητα κερδοσκοπεί εις βάρος μας τόσα χρόνια και θα συνεχίσει να το κάνει ακόμα και μετά την επανένωση της Κύπρου, αν δεν υψώσουμε επιτέλους το ανάστημα μας. Ας μετουσιώσουμε λοιπόν, την αγανάκτηση που νοιώθουμε για το πολιτικό σύστημα σε απαίτηση για άμεση δημοκρατία και ας μην στρέφουμε πια αλλού το βλέμμα όταν κοιτάμε ανθρώπους να χάνουν τις δουλείες τους και να τους παίρνουν τα σπίτια τους οι μεγαλοτραπεζίτες.
Νομοτελειακά και με μαθηματική ακρίβεια μόλις καταβαραθρωθεί το κεφάλαιο απο την εξουσία οι εθνικές μας διαφορές θα ατονίσουν καθώς εργάτης με εργάτη δεν έχει τίποτα να χωρίσει. Έτσι μαζί Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι πρέπει να φανούμε αντάξιοι αυτής της ιστορικής ευκαιρίας και να απαιτήσουμε η ενωμένη Κύπρος να είναι μια πραγματική Δημοκρατία.
Μισταρκοί όλοι της Κύπρου, λοιπόν, ενωθείτε.